De therapeutische werking van schrijven

Ik heb gemerkt dat gedachten spuien op mijn blog een soort van therapeutische werking heeft. Vooral als ik schrijf over alle ellende die over me uitgestort wordt. Zo’n blog helpt me dan relativeren. Aan het einde van zo’n blog besef ik me dan bijvoorbeeld ineens dat het wel súúúúper irritant is als iemand een Whatsapp berichtje aan het typen is en het dan weer weghaalt, maar dat de wereld daardoor niet meteen vergaat. Wat een heerlijke ontdekking is dat joh!   😉
Sindsdien sta ik veel ontspannener in het leven. Er is ineens zoveel ruimte in mijn hoofd om na te denken over dingen die er écht toe doen, bijvoorbeeld over kleerhangers die te breed zijn om ze horizontaal door de hals van een trui te proppen. En zo zitten er nog veel meer belangrijke wereldproblemen in mijn hoofd die ik wel ergens kwijt moet…

Daarnaast heb ik gemerkt dat mensen graag over andermans ellende lezen. Shit sells! De blogs waarin ik mijn frustraties het internet in kots worden het vaakst bekeken. Blijkbaar smullen jullie daarvan, van je lezers moet je het maar hebben…   😉
Het zal er wel een beetje mee te maken hebben dat je dan van je eigen leven gaat vinden dat het allemaal best wel meevalt. Het omgekeerde effect van berichtjes die ik wel eens op Facebook voorbij zie komen. Een foto van een gezinnetje op een bank, leuke familiefilm op de televisie. Biertje voor papa, wijntje voor mama die met een ‘natural’ lipglossje op mooi zit te zijn. Chips en ranja voor de kindjes. Haartjes nog nat van een lekker warm badje. Pyjama’s aan, met stipjes of streepjes in pasteltinten. Kaarsjes aan. En dan staat daar bij: #lovemylife.

Daar krijg ik jeuk van! En dat vind ik niet erg. Wat ik wel erg vind is dat het een hele tijd duurt voordat die jeuk op komt zetten. In eerste instantie denk ik alleen maar: ‘Aaaahh gezellúúúúúggg!!! Ik wil dat óóóóók!’ Ja écht. Dat denk ik dan. Het dringt niet meer door dat ik zélf ook regelmatig op de bank m’n tijd lig te verkloten. In m’n pyjama met een bak chips op m’n pens. Een pyjama die eigenlijk voor mannen is. Donkerblauw met donkergroen. Badstof. Maar geloof me… dat zit veeeuull lekkerder dan zo’n lichtroze stipjesding. Het veel te grote jasje prop ik dan lekker diep weg in mijn veel te grote broek, heerlijk! Ik heb geen lipgloss op, maar dat vieze spul is kleverig en dan heb ik steeds mijn haren vast aan mijn lip geplakt zitten.

Ik lig me op de bank altijd te bedenken welke nuttige dingen ik in dezelfde tijd ook allemaal had kunnen doen. Maar vanaf nu ga ik gewoon denken: ‘Aaaahh gezellúúúúúggg!!!’ Want eigenlijk zou ik het in mijn lelijke, maar oh zo lekkere badstof herenpyjama nog veel meer naar m’n zin moeten hebben dan iemand in een lichtroze stipjespyjama, die ook nog eens helemaal niet elastisch is! Echt joh! Love My Life!!! Oh nee… Hashtag Love My Life! Snappen jullie nou wat ik met die therapeutische werking bedoel…?   😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *